Antonina Maria Izabela Wiłucka
| Maria Izabela | |
| Antonina Maria Izabela Wiłucka-Kowalska Antonina Wiłucka |
|
| arcykapłanka | |
 |
|
| Kraj działania |  Polska |
| Data i miejsce urodzenia | 28 października 1890 Polska, Warszawa |
| Data i miejsce śmierci | 28 listopada 1946 Polska, Felicjanów |
| Wyznanie | mariawickie |
| Kościół | Kościół Katolicki Mariawitów |
| Inkardynacja | Zgromadzenie Sióstr Mariawitek |
| Śluby zakonne | 8 września 1922 |
| Prezbiterat | 28 marca 1929 |
| Nominacja biskupia | 1929 |
| Sakra biskupia | 28 marca 1929 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Antonina Maria Izabela Wiłucka-Kowalska, właśc. Antonina Wiłucka (ur. 28 października 1890 w Warszawie, zm. 28 listopada 1946 w Felicjanowie) – przełożona generalna Zgromadzenia Sióstr Mariawitek, biskupka Starokatolickiego Kościoła Mariawitów w latach 1929-1935, biskupka Kościoła Katolickiego Mariawitów w latach 1935-1940, arcykapłanka i Przewodnicząca Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów w latach 1940-1946.
Spis treści |
[edytuj] Młodość
Antonina Wiłucka pochodziła z rodziny ziemiańskiej. Była córką Adama Wiłuckiego i Marii Antoniny z domu Horn. Przez kilka lat uczęszczała do gimnazjum rosyjskiego w Warszawie, a następnie wstąpiła do IV klasy wyróżniającego się wysokim poziomem nauczania Zakładu Wychowawczo-Naukowego Żeńskiego Marty Łojkówny w Warszawie. Ukończyła go w 1909 roku. W następnym roku na prośbę znanej poleskiej rodziny ziemiańskiej Ordów, wyjechała do jednego z ich majątków o nazwie Perekale na Polesiu, gdzie przez rok miała być nauczycielką ich starszych dzieci. Pobyt ten przedłużył się do czterech lat. Jeden z Ordów ubiegał się nawet o jej rękę. Posiadała gruntowną znajomość języków: angielskiego, francuskiego, niemieckiego i rosyjskiego oraz była uzdolniona muzycznie.
[edytuj] Powołanie
Po wybuchu I wojny światowej i śmierci właściciela majątku, została, wraz z rodziną Ordów, wywieziona na Krym, skąd po trzech latach, w 1918, wróciła do Polski, do rodziny w Warszawie. W tym samym roku, będąc u rodziny w Płocku poznała mariawityzm i jego założycielkę Feliksę Kozłowską. Wkrótce po tym zdarzeniu, mimo oporu ze strony rodziny, wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Mariawitek. W 1920 przyjęła imię zakonne Maria Izabela, złożyła śluby wieczyste i 8 września 1922 roku, zgodnie z zaleceniami zmarłej rok wcześniej Feliksy Kozłowskiej, została wybrana jako jej następczyni na przełożoną generalną Zgromadzenia Sióstr Mariawitek. W tym samym roku, po wprowadzeniu małżeństw zakonnych w Kościele Mariawitów, Izabela Wiłucka zawarła związek małżeński ze zwierzchnikiem Kościoła Mariawitów, arcybiskupem Janem Marią Michałem Kowalskim.
[edytuj] Biskupka mariawicka
W 1929 roku po wprowadzeniu w Starokatolickim Kościele Mariawitów kapłaństwa kobiet Antonina Maria Izabela Wiłucka wraz z 11 innymi siostrami zakonnymi została wyświęcona na mariawicką kapłankę. 28 marca 1929 roku w Płocku otrzymała konsekrację biskupią. Od tego czasu z tytułem arcykapłanki wchodziła w skład zarządu Starokatolickiego Kościoła Mariawitów obok biskupów: Jakuba Próchniewskiego, Filipa Feldmana i Bartłomieja Przysieckiego. Do jej obowiązków należało m.in. roztaczanie szczególnej opieki nad kapłaństwem sióstr. W 1926 roku Antonina Maria Izabela Wiłucka-Kowalska uczestniczyła w delegacji biskupów mariawickich na Bałkany i Bliski Wschód. Brała udział w przedstawianiu Kościołom wschodnim działalności Kościoła Mariawitów i jego posłannictwa.
Po rozłamie w Kościele Mariawitów w 1935 roku opowiedziała się za arcybiskupem Janem Marią Michałem Kowalskim i wraz z nim zmuszona została do przeprowadzenia się do Felicjanowa. Pełniła nadal urząd przełożonej Zgromadzenia Sióstr Mariawitek i uczestniczyła w zarządzie Kościoła Katolickiego Mariawitów (denominacja felicjanowska).
Gdy w lipcu 1936 roku zwierzchnik Kościoła Katolickiego Mariawitów arcybiskup Jan Maria Michał Kowalski został osadzony na półtora roku w więzieniu w Rawiczu dla odbycia wyroku sądowego z 1931 roku, Antonina Maria Izabela Wiłucka-Kowalska sprawowała w tym czasie urząd przełożonej Kościoła. W latach 1936-1939 wznowiła i prowadziła w Felicjanowie dwutygodnik religijno-społeczny Królestwo Boże na Ziemi.
[edytuj] Arcykapłanka Kościoła Katolickiego Mariawitów
Od stycznia 1940 roku, po aresztowaniu arcybiskupa Jana Marii Michała Michała Kowalskiego przez Gestapo i wywiezieniu go najpierw do więzienia płockiego, a następnie do obozu w Dachau, arcykapłanka Antonina Maria Izabela Wiłucka-Kowalska przejęła i pełniła do swej śmierci obowiązki zwierzchnika Kościoła Katolickiego Mariawitów.
W marcu 1941 roku, wraz ze wszystkimi mieszkańcami ośrodka kościelnego w Felicjanowie została wywieziona do obozu koncentracyjnego KL Soldau w Działdowie, a następnie do obozu w Forcie III w Pomiechówku. Po zwolnieniu z więzienia z powodu rozproszenia zgromadzenia zakonnego arcykapłanka Antonina Maria Izabela Wiłucka-Kowalska zamieszkała w Płońsku, gdzie część sióstr zatrudniono w szpitalu. Stąd w miarę możliwości kierowała całym Kościołem Katolickim Mariawitów oraz utrzymywała korespondencję z uwięzionym w KL Dachau arcybiskupem Janem Marią Michałem Kowalskim.
Po przejściu frontu wiosną 1945 roku wróciła do zniszczonego Felicjanowa. Zmarła 28 listopada 1946 roku. Pochowana została w parku przed dworem w Felicjanowie. Po śmierci została uznana przez wiernych Kościoła Katolickiego Mariawitów za świętą.
Z małżeństwa z Janem Marią Michałem Kowalskim miała jednego syna.
[edytuj] Ciekawostka
- Antonina Maria Izabela Wiłucka-Kowalska była pierwszą w Polsce kobietą, która przyjęła święcenia kapłańskie i sakrę biskupią.
[edytuj] Sukcesja apostolska
| Sukcesja apostolska | |
| Konsekrator | Jan Maria Michał Kowalski |
| Współkonsekrator | Roman Maria Jakub Próchniewski |
| Współkonsekrator | Leon Maria Andrzej Gołębiowski |
| Współkonsekrator | Wawrzyniec Maria Franciszek Rostworowski |
| Data konsekracji | 28 marca 1929 |
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
| Poprzednik Jan Maria Michał Kowalski |
 |
Przewodniczący Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów 1940-1946 |
|
Następca Józef Maria Rafael Wojciechowski |
